Laten we hun ambitie en motivatie vooral niet in de kiem smoren

 

Man, man, man wat zijn die jonge techneuten gewild op de arbeidsmarkt. Detacheerders, project- en ingenieursbureaus van deze wereld lokken (bijna) afgestudeerde TU’ers of jongens (en meiden) van Technische HBO’s met zogenaamde droombanen naar binnen. En die jongens? Die denken dat dit het helemaal is. Want hier zijn ze toch al die jaren voor opgeleid? “Ze zitten op jullie te wachten!”, horen ze keer op keer.

 

Onnodig in een burn-out

Maar zitten die jongens (en meiden) hier zelf eigenlijk wel op te wachten? Als je kijkt naar het aantal jonge hoogopgeleide techneuten die jaarlijks in een burn-out of een bore-out terechtkomen, dan weet je het antwoord wel. Niet dus. Het pad dat voor hen was uitgestippeld, lag er al, geplaveid en wel. Dan vraag je je niet zo snel af of dit wel bij je past? Wat je zelf interessant vindt? Hoe dat er straks uitziet in een baan? Waar je je dag dan mee gaat vullen. Hoe heerlijk snel een werkdag voorbij zal gaan omdat je inderdaad op je plek zit of dat een klok juist ijzingwekkend langzaam wegtikt tussen 9 en 5.

 

Het is onze verantwoordelijkheid als werkgevers om deze gemotiveerde en zeer gekwalificeerde jonge mensen, die we overigens inderdaad heel hard nodig hebben in onze bedrijven, zo goed mogelijk te begeleiden bij de start van hun loopbaan. Hun ambitie en motivatie niet in de kiem te smoren. We moeten hén veel meer als uitgangspunt nemen en niet het bedrijf of de baan. De meeste jonge twintigers hebben nog geen idee welke baan bij hen past, welke branche, welk type bedrijf of bedrijfscultuur. Waar ze goed in (willen) zijn? What makes them tick? Dat is helemaal niet verwonderlijk, want niemand heeft hen de suggestie gedaan even bij zichzelf naar binnen te kijken. Aan wat zelfreflectie te doen. Met het gevolg dat ze vaak een baan kiezen die eigenlijk (helemaal) niet bij hun past en bij hun wensen aansluit. En dus vallen ze gedesillusioneerd en beschadigd uit. Dit kan anders. Dit moet anders. We zijn het aan hen verplicht. En aan onszelf.

 

Een waardevol fundament

Waarom begeleiden we ze niet de eerste paar jaar van hun carrière? Waarom maken we de overgang tussen het studerend en werkend leven niet wat meer geleidelijk? Laten we ze een coach gunnen die met ze optrekt, intensief met ze meedenkt en praat. Gun ze een opleidingsbudget van een aantal jaren dat ze kunnen besteden aan dat wat hen interesseert. Dit is wat wij bij GreenGenius doen, dit is wat bij net afgestudeerden past. Dat ze kunnen inzetten in een richting waarin zij zich willen ontplooien. Ja, het is inderdaad een investering. Maar een die hen een enorme voorsprong zal geven in hun werkend en persoonlijk leven. Een waardevol fundament waarop ze verder kunnen bouwen. Het houdt ze in ontwikkeling én erbij. Ze leren zichzelf beter kennen. Belanden niet in een burn-out en weten beter waar ze het verschil (willen) maken. Ze doen gewoonweg wat bij hen past. Het klinkt zo simpel. En het is ook eigenlijk heel simpel. En dan zullen we gaan zien welke werkgevers er gewild zijn om de juiste redenen onder deze zo gewilde jonge professionals.

 

Laten we als werkgevers het verschil maken. Ieder van ons binnen onze eigen bedrijven. Budget, tijd en energie vrijmaken. En als we het met velen doen, dragen we gezamenlijk de lasten en plukken we ook weer gezamenlijk de vruchten: jonge mensen die in hun eerste jaren heel veel zinvolle meters hebben gemaakt, gemotiveerd en vitaal inzetbaar blijven en een houding hebben dat ze nooit zijn uitgeleerd. Wie doet er mee?

 

 

Rick Hermus, Miranda Nouwen

Directie GreenGenius.nl