Een bruiloft in Brazilië zou garant staan voor een avontuur met twee vrienden. Omdat we een deel van Zuid-Amerika al eens eerder hadden verkend richtten we ons deze drie weken op een paar hotspots in Peru en Bolivia om daarna met een knal af te sluiten met de bruiloft in Brazilië. Dat was het idee…

Door Rick Hermus

ravijn

“Het Ravijn werd steeds dieper, de wegen slechter en ik begon langzaam klamme handjes te krijgen.”

Machu Picchu

Machu Picchu, één van de zeven moderne wereldwonderen, zou het hoogtepunt worden van onze reis en dus begaven wij ons richting Cuzco. Aangekomen in Cuzco bleken er verschillende manieren om naar Aguas Calientes te komen; dit dorpje ligt op loopafstand van Machu Picchu. Wij besloten voor de meest avontuurlijke (lees: goedkoopste) optie te kiezen en kochten tickets voor de reis per bus, entree voor Machu Picchu en een overnachting in Aguas Calientes. De volgende dag stond het busje, zoals afgesproken, om 06:30 voor ons hostel. Wat wij aantroffen was een voertuig dat in Nederland al 15 jaar eerder uit gebruik zou zijn genomen; roest, deuken, rook en gladde banden.. agh het zal allemaal wel meevallen maakten we elkaar wijs..

 

Het ravijn

Samen met nog een handjevol andere toeristen waren wij inmiddels een goed uur onderweg, door de regen besloegen de ruiten en begon het behoorlijk muf te ruiken maar de stemming was goed en de radio van de bus speelde voor de 23e keer hetzelfde panfluit liedje.. tot zover niks aan de hand, één vriend viel zelfs in slaap. Op een gegeven moment werd de weg steeds slechter en als autofanaat merkte ik her en der wat tractie problemen. Het Ravijn werd steeds dieper, de wegen slechter en ik begon langzaam klamme handjes te krijgen.

“Gelukkig” begon de zon te schijnen en boden de ruiten steeds beter zicht; niet iedereen trok dit en het meisje achter me besloot haar ontbijt er toch maar uit te gooien, zielig natuurlijk, maar de geur die dit met zich meebracht was ook voor de rest niet echt plezant. Niet dat mijn vrienden dit meekregen; inmiddels lagen ze beide te slapen. Later bleek dat dit nog 1,5 uur zou duren en gedurende deze tijd waren de klamme handjes overgegaan op angstzweet, maar afijn we hadden het gehaald en mijn vrienden snapte natuurlijk niet waar ik het over had. Een prachtige looptocht over het spoor, door de natuur bracht ons uiteindelijk in het dorpje.

 

De klim

De volgende ochtend stonden wij om 04:15 naast ons bed want de brug naar de Machu Picchu zou om 05:30 openen. Samen met tientallen andere begonnen wij aan de klim naar de Inca ruïne. Deze tocht bestaat ook uit een kronkelroute van allerlei tredes van soms wel 80cm hoog, lekker doorstappen is er dus niet bij. Deze behoorlijke inspanning zorgde samen met het vochtige klimaat voor een zogenaamde “plakbroek”; je knieën werden als door een korset op slot gezet, dus het zetten van de noodzakelijke grote stappen werd steeds lastiger.. had ik maar een korte broek aan moeten trekken was de reactie op mijn geklaag.

Halverwege was ik het zo zat dat ik de spijkerbroek heb “afgepeld” en in mijn boxershort naar boven ben gelopen..; voor schut maar het lopen ging als vanzelf. De aanblik van Machu Picchu had iets magisch; hoe ze dit in de 15e eeuw voor elkaar hebben gekregen is werkelijk onvoorstelbaar.

 

machu picchu

“De aanblik van Machu Picchu had iets magisch; hoe ze dit in de 15e eeuw voor elkaar hebben gekregen is werkelijk onvoorstelbaar.”

Aan het einde van de middag hadden we alles gezien, waren de SD kaartjes vol met foto’s en konden we weer terug naar Cuzco. “gelukkig hebben we de foto’s nog” gaat in mijn geval niet op.. mijn tas met daarin onder andere de cameraspullen, paspoort en portemonnee werd een paar dagen later gestolen in LaPaz.. Daarover een andere keer misschien meer…